A ignominia é dolorosa abondo para que non caia no pánico por atoparme abandonado en ningures. Ata a cidade aínda queda un bo treito en coche, como para pensar en percorrer ese camiño a pé. Vou esperar un anaco a ver se pasa alguén que me poida achegar, seguro que os rapaces xa se están a arrepentir do impulso, o seu complexo de inferioridade e o irascible do seu carácter, a miúdo
teñen estas consecuencias; pero no fondo saben que non lles asiste a razón.

Perdín a conta do que levo a esperar aquí xa, tan bo era ese atallo que colleu Ramón, que non o ha de coñecer ninguén. Non me podo arriscar a seguir esperando ao pé do camiño, se me colle a noite vou estar en verdadeiros problemas. Algunha agrupación de casas ten que caer preto, podo ir por aló ou mesmo por acó, non se fale máis, collo este camiño que me queda máis a man.

Unha árbore no medio da cidade está ben, pero tantas xuntas satúranme o olfacto. Estaba empezando a pensar que esta era unha fraga virxe, pero non, parece que nesa gran rocha hai unha inscrición: “Está a piques de se internar en Denantes, trabucouse na encrucillada”, seica imos polo bo camiño, aínda que esta verea é angosta en exceso para ser a entrada a algures, ademais a maleza penetra salvaxe nela, non semella que transite xente con certa periodicidade. Quen sabe cantos tipos de bestas estarán a espreitar á beira do camiño.